Sinds enkele dagen ben ik bezig met het vormen van een Oud Hollandsch Scheldwoordenboek. Hoewel ik al aardig op weg ben, daag ik jullie uit de lijst aan te vullen met bloemrijke scheldwoorden waardoor men eerder een lach op het gezicht krijgt dan dat er woede op borrelt.

Het huidige woordenboek is hier te downloaden. Plaats je hersenspinsels hier in het topic zodat ik ze kan updaten in het bestand.

Kameraden! Leef u uit!  

Een nieuwe uitdaging op het weblog: het beeldverhaal. Verzin een kort verhaal of onderschrift bij de foto hier onder. Laat hierbij je fantasie gaan.

 

 

 

 

Om een beetje op weg te komen met een leuk schrijfsel heb ik niemand minder dan Meester Hein Bijvoet gevraagd om de aftrap voor zijn rekening te nemen. Ik ben er zeer tevreden over. Ik denk dat wij hiermee uit de voeten kunnen. Wie vult Hein aan? Post dan gewoon je vervolg als reactie op het verhaal. Het mag zo kort of lang als je zelf wilt. Maargoed, genoeg geouwehoer.

Het Gezin Branderhorst

Het gezin Branderhorst telde zeven koppen. Althans, wanneer je tante Pietje en hond Sjakie niet meetelde. Maar dat moet je natuurlijk wel doen, want zij vormen een wezenlijk bestanddeel van de wonderlijke geschiedenis van een al even wonderlijk huishouden. Dit verhaal gaat over dat huishouden. Laten we de leden van het gezin Branderhorst voorstellen.

Aan het hoofd stond vader Nico Branderhorst. Ongelukkig geformuleerd, want Nico stónd niet. Sinds ook zijn tweede been was geamputeerd als gevolg van het roken, lág Nico Branderhorst nog slechts. De sponde van Nico stond in een hoek van de woonkamer om zo het verzorgen van de zurig riekende en wegterende zeikstraal te vergemakkelijken.Van tussen ranzig vette lakens schold en vloekte hij de hele dag door naar zijn familie.

De enige die nog wel eens reageerde op Nico was hond Sjakie. Sjakie, daar was geen mens het mee oneens, was het gedrochtlelijkste schepsel van de wijk, vermoedelijk de stad en wie weet het land...

 

Huishoudster blijf bij je leest

Ze is een schrijfster in kut en tieten, maar om mijn mening over het op literair gebied veel besproken verschijnsel niet puur te baseren op vooroordelen ben ik opzoek gegaan naar iemand die mij één van haar boekwerken uit kon lenen. Ik had me voorgenomen geen cent uit te geven aan de schrijfster in kwestie, maar ook mijn zoektocht leek tevergeefs. Gelukkig kwam er uit het niets een medestudent aanzetten met de vraag: “jij zocht toch een boek van Yvonne Kroonenberg?” Hij had het bij zijn moeder in de kast zien staan en heeft het toen voor me meegenomen. Dat ik ooit zo blij zou zijn met een boek van de in de overgang verkerende schrijfster had ik niet voor mogelijk gehouden.

De vormgeving en de vergeelde bladzijden van het boekwerk wekten gelijk de intentie op dat ik een willekeurig pulpboekje uit de Bouquetreeks in handen had. Om dit gevoel te versterken las mijn moeder deze 123 pagina’s tellende bundel binnen enkele uren uit. Het beloofde dus al weinig goeds. Alles went behalve een vent luidt de titel die ze overigens niet zelf heeft verzonnen. Zo begint een column, die door exact dezelfde titel wordt gesierd, met de zinnen: ‘Alles went behalve een vent. Dat heb ik niet van mezelf; iemand anders zei het, een vrouw die het kon weten.’ De originaliteit en het creatieve denkvermogen van theemuts Kroonenberg is al gelijk ver te zoeken.

Ook het feministische gebral kwam me na enkele pagina’s de spuigaten uit. Om maar een greep uit haar oeuvre te nemen: ‘met mannen hoef je geen speciale gebruiksaanwijzing te volgen, al is het raadzaam ze niet al te veel te verwennen.’ De columns zijn veelal in de ikvorm geschreven en als ze over mannen ventileert, doet ze dat alsof ze er zelf één is. Taaltechnisch dan, want qua inhoud slaat ze de spijker zelden op de kop. Maar ja, dat kun je haar ook niet kwalijk nemen. Vrouwen slaan zelden de spijker op de kop; ze zijn nooit handig geweest met gereedschap.

Enfin, het boekwerk zal menig exemplaar van het zwakke geslacht de maandelijkse rode dagen doorgeloodst hebben, maar meer dan dat is het boekwerkje eigenlijk niet waard, of toch wel? Deze schrijfsels verschenen maandelijks in Playboy. Het is misschien een leuk hulpmiddel geweest om de orgasmen van de doorsnee Playboyrukkers van enig uitstel te voorzien. Daarnaast moet het een mooi gedeelte van het blad zijn geweest om de klodders mannenpap mee op te vangen. Of in ieder geval de laatste druppel van de druipende pik mee af te vegen. Toch hadden de columns beter gestaan in Libelle; daar werden ze misschien wel serieus genomen.

In één van haar uitspraken kan ik me overigens wel vinden: ‘mensen lijken op hun hond.’ Nou, in ieder geval als zij de eigenaar is van de hond in de afbeelding hieronder (zoek de verschillen). Heeft iemand misschien een emmertje voor me? De door maagzuur aangevreten brokken voel ik het achterste van mijn tong al prikkelen. Alsof het boekje an sich nog niet genoeg gal heeft op doen borrelen.  

 

Sinds oktober van dit jaar ligt de vernieuwde Woordenlijst Nederlandse Taal in de winkels . Deze nieuwe spelling, die in de vernieuwde versie van Het Groene Boekje te vinden is, zal 1 augustus 2006 ingevoerd worden. Allemaal leuk en aardig, maar wat ik nou van onze grote taalvriend Joris doorgestuurd kreeg.

 

Nu al zijn er verschillende media die beweren dat deze nieuwe vorm de Nederlandse taal onnodig lelijk maakt. Ze weigeren dan ook de door De Nederlandse Taalunie opgezette regels in acht te nemen.

 

Dat de media soms enigszins kortzichtig overkomen is bij mij al bekend. De uitspraak van Suzanne Weusten, adjunct-hoofdredacteur van de Volkskrant, bevestigt dit alleen maar. Zij zegt: "Er zullen allicht regels voor zijn, maar wie kan die in godsnaam onthouden?" Hier krijg ik persoonlijk toch wel slap zaad van hoor. Met een   krant vertegenwoordig je toch het Nederlandse taalgebruik? Mensen betalen toch geld om elke dag de krant op hun matje te krijgen? Ik zou direct mijn abonnement opzeggen en - krijg het amper mijn strot uit - een abonnement nemen op De Telegraaf, want zij gaan zich wel houden aan de nieuwe regels. Althans, dat beweren ze.

 

Het feit dat de media de nieuwe regels nu al aan hun laars lappen is natuurlijk te zot voor woorden. Mensen die een veertigurige werkweek draaien en met taal bezig zijn - het is hun beroep notabene - om vervolgens een vernieuwing niet te accepteren en dit afschudden met een stomme reden (de nieuwe vorm maakt de Nederlandse taal onnodig lelijk) komt bij mij over als luiheid.

 

Gaat het straks echt zo ver komen dat kranten als de Volkskrant, Trouw en NRC Handelsblad verloederen en dezelfde feeling als Metro en Sp!ts gaan krijgen? Waar gaat het heen met dit land?

Ik had een aantal weken geleden al een post op dit weblog gezet, maar als reminder wil ik aangeven dat het aanstaande maandag weer zover is: Het Groot Dictee der Nederlandse taal. Jammer genoeg kan ik zelf niet meedoen, omdat ik moet werken. Baal hier wel een beetje van, want ik had erg graag mee willen doen. Toch kan ik iedereen aanraden in de pen te kruipen en het dictee live op televisie te volgen.  

Voor de mensen die het net als ik moeten missen of oudere dictee's willen maken, kunnen via deze link audio- en videobestanden afspelen met daarin de afleveringen van voorgaande jaren.

Samengestelde woorden worden vaak los van elkaar geschreven. In het Engels is dit correct, maar in het Nederlands dienen deze woorden gewoon aan elkaar geschreven te worden. Dat er mensen zijn die dit fenomeen een halt toe willen roepen bewijst de website van Signalering Onjuist Spatiegebruik (SOS).

 

Een goed initiatief als je het mij vraagt, want het valt mij ook vaak op dat bij schrijfsels van medestudenten - uit automatisme - dit soort woorden los van elkaar geschreven worden. Omdat het een automatisme is hebben veel mensen dit niet door.

 

Ook een leuke toevoeging is dat je opgespoorde spatiefouten kan opsturen. Deze worden dan op de website geplaatst.  

 

Deze website krijgt direct een linkje in het linkjesmenu.  

Ja, je leest het goed: meester Hein was gister een beetje boos. Het bewijs dat ook vrolijke mensen er soms doorheen zitten. En terecht. Niemand luisterd en de laksheid druipt er vanaf in de CC groep.

 

Hier het bewijs:

 

 

Bonsaiboompjes

De verzorging van bonsaibomen komt het best tot zijn recht bij het krieken van de dag. Daarom arriveerde ik woensdagmorgen, om pak ‘m beet tien voor half acht, in de Chinese tuin van het van der Valk restaurant in Breukelen. De dauwdruppels op de Chinese rozen glinsterden in de zon en ook de koikarpers leken er zin in te hebben. Zoals elke morgen liep ik door de pergola naar het prieel, want daar stond ze: mijn eigen bonsaiboom. Met haar kronkellende stam en rijke hoeveelheid groen was ze er echt één die het hart sneller deed kloppen. Bij mij wel in ieder geval.

Een kleine tien minuten bleef ik muisstil mijn kunstwerk observeren. Zoals elke ochtend voelde ik me één met de omgeving. Ik kon me geen betere plek voorstellen waar de atmosfeer zoveel rust uitstraalde. Dat terwijl op een steenworp afstand van de tuin, om de zoveel minuten een trein passeert. En dan heb ik het nog niet eens over de drukke spoorwegovergang gehad. Nabij deze beruchte spoorwegovergang in Nieuwer ter Aa (gemeente Breukelen), zou een half uur later mijn leven totaal verwoest worden.

Om een bonsaiboom extra zorg te geven, moet deze eens per week mee uit wandelen genomen worden. In de Kamakura-periode werd dit al gedaan door de Japanse bonsaimeester Haiku Chi: een grondlegger in de geschiedenis van de bonsaiboom. Reden genoeg om elke week met de bonsaiboom onder mijn arm een wandeling te maken. Om zeker te zijn nooit een week over te slaan, had ik een vaste dag uitgekozen waarop ik de bonsaiboom mee uit wandelen zou nemen. Ik had gekozen voor woensdag en dat was het vandaag. Zo vertrokken we ook op deze woensdagmorgen richting Nieuwer ter Aa, want daar zijn zeer mooie wandelroutes te bekennen.

Terwijl ik bij de spoorwegovergang stond en de intercity vanuit Amsterdam zag naderen, bleef ik rustig wachten, want met mijn bonsaiboom wilde ik geen onnodige risico’s nemen. Dat er altijd waaghalzen zijn die met een hoog tempo de spoorwegovergang passeren hoef ik niet uit te leggen, maar de lefgozer in die Porsche 911 cabrio valt met geen pen te beschrijven. Deze naderde de overgang met een dusdanige snelheid dat geen flitspaal het nummerbord had kunnen vaststellen. Een nietsvermoedende fietser, die toevallig ook de overgang naderde, schrok van het scheurijzer dat vlak langs hem raasde. Dat de reactie van de fietser op dit akkefietje een uitwijkmanoeuvre was, kon ik de man niet kwalijk nemen. Toch stootte hij, in zijn val, per ongeluk de bonsaiboom uit mijn handen, waarna deze met een plof op de grond in stukken viel. De voorheen zo mooie bonsaiboom lag er bij als een hoopje treurnis: ze was geruïneerd.

De norsheid van de fietser sprak boekdelen. Ik was hem geen blik waardig en hij stapte zonder iets te zeggen op zijn fiets en ging er vandoor. Toen pas besefte ik het: mijn levenswerk, mijn lichtpuntje, mijn steun en toeverlaat en enige kostbare bezit was vernietigd. Ineens had mijn leven geen zin meer. Al die jaren die ik gesleten heb op de afdeling psychiatrie van het St. Marinus Ziekenhuis waren in één klap aan diggelen gegooid.

Die ader in mijn nek, waar ik al zeker acht jaar geen last meer van had, voelde ik plots opkomen. Mijn onderlip begon te trillen. Het werd zwart voor mijn ogen. In een opwelling rende ik naar een bomenrij toe. Met brute kracht groef ik een oude kastanjeboom uit de grond die ik mee naar de Chinese tuin sleepte. Eigenlijk vond ik kastanjebomen veel stoerder dan bonsaibomen. Ze zijn immers een stuk robuuster. Daarnaast hoeven ze niet wekelijks mee op een wandeltocht.